زندگی

اگر  روزی کسی  از  من بپرسد

  که دیگرقصدت ازاین زندگی چیست ؟

           بدو گویم که چون میترسم از مرگ

                     مرا راهی بغیر از زندگی نیست

                              من اندم چشم بر دنیا گشودم

                                    که بار زندگی بر دوش من بود

                                          چو بی دلخواه خویشم آفریدند

                                            مرا کی چارهای جز زیستن بود

                                                 من اینجا میهمانی ناشناسم  

که  با آشنایانم سخن نیست

  به هر کس روی کردم دیدم اخر

          ما را از او خبراو را زمن نیست

             حدیثم  را  کسی  نشنید  نشنید 

                    درونم را کسی نشناخت نشناخت

                         بر این چنگی که نام زندگی داشت

                                 سرودم را کسی ننواخت ننواخت

                                         برونم  کی  خبر  داد  از درونم

                                        که آن خاموش واین آتشفشان بود

 نقابی  داشتم  بر  چهره  آرام

    که در پشتش چه طوفانها نهان بود

            همه  گفتند  عیب  از  دیده توست

                    جهان را بد چه میبینی که زیباست

                            ندانم  راست  است این گفته یا نه

                                 ولی دانم که عیب از هستی ماست

                                      چه شد از تابش این نورو خورشید

                                         که  چشمان  مرا  تابندگی  نیست 

                                                                   جهان را گر نشات زندگی است        

                            مرا دیگر نشات زندگی نیست

جوهر خودکار

بهش گفتم منو چقدر دوست داری؟؟

گفت اندازه جوهر خودکارم

گفتم خیلی نامردیه.آخه جوهر خودکار که یه روزی تموم میشه

لبخندی زد و گفت خودکارم که اصلا جوهر نداره!!!!!!!

رویا های من

ای بانوی آبی عـــــــــشـــــــــــق!

تو می آیی اما صد افسوس که قدم در رویا های من نمی گذاری

لحظات تنهایی ام را با یاد تو می گذرانم

من دشت آرزوها را یک نفس می دوم تا رویاهایم را با تو کامل کنم

اکنون می خواهم برای تو و رویاهایم غزل بسرایم

کجاست نگاه مهربان تو که سخت محتاج آنم؟

کجاست نفسهای سبزت که عالمی را گلستان کند؟

ببخش

خدایا ببخش اگر همیشه روی بوم زندگی با رنگهای خاکستری نقاشی کشیده ام.

ببخش اگر در آفتابی ترین روزهای عمرم خورشید را نادیده گرفتم و روی تمام خاطره های

 قشنگم خط قرمز کشیدم

ببخش اگر با دیدن ستاره باران آسمان عاشق نشدم و سبد سبد ستاره نچیدم

 ببخش اگر لابلای صفحه های زمستانی تقویم زندگی ام گم شدم و به بهار نرسیدم

 ببخش اگر در گذر از پیچ و خمهای زندگی همیشه به بن بست رسیدم و فراموش کردم را

آسمان همیشه باز است.

شکرانه وصال

یاد آن جاده های پر تلاطم روزهای زندگیمان بخیر که بی هیچ چشمداشتی ما را به عشق

 رساند.

آسمان خاطراتمان چه آبی و روشن است مثل آواز پرنده ها ،

مثل دوستی گلها با نگاه صبح

دستهامان را به شکرانه وصال بالا می بریم و عاشقانه فریاد می زنیم

                                                          

                  خـــــــــــــــــــــــدا یــــــــــــــا شــــــــــــــــــــــکـــــــــــــرت

بدرقه

بغضم شکوفا  شده است و دلم چون بال خونین پرستویی شکسته ، گویی ماه آسمان ، دلش چون

دل من گرفته است.

گفته بودی باز می گردی و من تختی از گلبرگهای گل سرخ برایت ساخته بودم ،

 گفته بودی باز می کردی و من هر روز به یاد چشمانت ، آبی دریا را می نگریستم .

رفته بودی چون کبوتری سپید بال و برگشتی با سینه ای که بر آن شقایق نشانده بودی و من

در ازدحام گل و پرنده تو را تا ابدیت بدرقه کردم. . . . .

کاش

قطرات باران نشان یکرنگی است از آن لحظه که از دامن ابر می چکد تا اینکه با خاک یکرنگ

 شود!

کاش دوستی های ما هم از قطرات باران آب میخورد تا امروز زمزمه دلتنگی و حسرتمان را بر

 کاغذ ننویسیم.

چتر مهربان دستهایت

می خواهم پرواز کنم تا شاید اندکی به تو نزدیک شوم و زیر چتر دستهایت پناه بگیرم. می

خواهم به نفسهای گرم تو پیوند بزنم تا شاید تب سرد تنهایی در من فروکش کند.

تمنا

نزدیکترین نفسهایم با دورترین آرزوهایت گره خورد آن هنگام که در حریم ناب دلتنگی ات قدم

زدم و چشمهایم برای غصه دل مهربانت ترانه سر داد.ای تمنای غریب دل،بیا تا به سردی

فاصله ها عادت نکنیم.

کوچ

از اینجا می کوچم و به دیار عــــــــــــــــــــــشـــــــــــــق می روم . به دیاری که عطر و بوی تو را دارد.