شکرانه وصال

یاد آن جاده های پر تلاطم روزهای زندگیمان بخیر که بی هیچ چشمداشتی ما را به عشق

 رساند.

آسمان خاطراتمان چه آبی و روشن است مثل آواز پرنده ها ،

مثل دوستی گلها با نگاه صبح

دستهامان را به شکرانه وصال بالا می بریم و عاشقانه فریاد می زنیم

                                                          

                  خـــــــــــــــــــــــدا یــــــــــــــا شــــــــــــــــــــــکـــــــــــــرت

بدرقه

بغضم شکوفا  شده است و دلم چون بال خونین پرستویی شکسته ، گویی ماه آسمان ، دلش چون

دل من گرفته است.

گفته بودی باز می گردی و من تختی از گلبرگهای گل سرخ برایت ساخته بودم ،

 گفته بودی باز می کردی و من هر روز به یاد چشمانت ، آبی دریا را می نگریستم .

رفته بودی چون کبوتری سپید بال و برگشتی با سینه ای که بر آن شقایق نشانده بودی و من

در ازدحام گل و پرنده تو را تا ابدیت بدرقه کردم. . . . .

کاش

قطرات باران نشان یکرنگی است از آن لحظه که از دامن ابر می چکد تا اینکه با خاک یکرنگ

 شود!

کاش دوستی های ما هم از قطرات باران آب میخورد تا امروز زمزمه دلتنگی و حسرتمان را بر

 کاغذ ننویسیم.

چتر مهربان دستهایت

می خواهم پرواز کنم تا شاید اندکی به تو نزدیک شوم و زیر چتر دستهایت پناه بگیرم. می

خواهم به نفسهای گرم تو پیوند بزنم تا شاید تب سرد تنهایی در من فروکش کند.