بدرقه

بغضم شکوفا  شده است و دلم چون بال خونین پرستویی شکسته ، گویی ماه آسمان ، دلش چون

دل من گرفته است.

گفته بودی باز می گردی و من تختی از گلبرگهای گل سرخ برایت ساخته بودم ،

 گفته بودی باز می کردی و من هر روز به یاد چشمانت ، آبی دریا را می نگریستم .

رفته بودی چون کبوتری سپید بال و برگشتی با سینه ای که بر آن شقایق نشانده بودی و من

در ازدحام گل و پرنده تو را تا ابدیت بدرقه کردم. . . . .